TV Guide ไม่ขอแปลหมดแร้วกาน เพราะมานเยอะมากเลยก็เลยเลือกมาแค่ 2-3 หน้านะคะ
อ้อ เล่มนี้เป็นแวมไพร์ น่ารักมากๆเรยอ้ะ ฮ่าๆ (โดยเฉพาะจิน หึหึ)คาเมะ: ถ้าจะถามว่าอะไรมันทำให้เลือดในกายพลุ่งพล่านล่ะสำหรับผมคงจะเป็นคอนเสิร์ตครับ จริงๆแล้วเวลาได้ไปออกงานของละครที่จะเล่นก็เหมือนกัน ทำให้ผมตื่นเต้นไม่น้อย แต่ว่าตอนนี้..ไม่ได้ทำอะไรอยู่เลยไม่รู้จะให้คำตอบกับคำถามนี้ว่ายังไงดีอ่ะครับ พูดไม่ถูกแฮะ...
จิน: ก็พอเริ่มคอนเสริ์ตทีไรก็จะเป็นแบบนั้นไม่ใช้เหรอ? อืม..อะไรกันแน่น้าที่ทำให้เรารู้สึกได้ขนาดนั้น แต่อย่างผมหรือทางุจิเนี่ยปกติพวกเราจะนิ่งๆมากกว่านะ
จุนโนะ: ใช่นะ อย่างเวลาส่วนตัว ผมก็ไม่มีอัไรที่ทำให้เลือดในกายวิ่งขนาดน้าน ผมจะใช้ชีวิตแบบเรื่อยๆมากกว่า (หัวเราะ) แต่คอนเสริ์ตนี่ทำให้พลุ่งพล่านมากเลยนะ โดยเฉพาะคอนเสิร์ตที่โตเกียวโดมรอบก่อนเดบิวท์จริง
อุเอดะ: อื้อม แต่ว่านะ จะทั้งนี้ทั้งนั้น ตอนนี้เนี่ย เมื่อเทียบกับเมื่อก่อนแล้ว สิ่งที่เห็นได้ชัดเลยก็คือพวกเราทะเลาะกันน้อยลงมาก ถ้าจะบอกว่ายังมีใครที่อารมณ์ร้อนอยู่คงจะเป็นผมกับอาคานิชิ....
นากามารุ: แหม เอาน่า กรณีอาคานิชิกับอุเอดะน่ะ มันก็แค่ส่วนหนึ่งของการแสดงที่เมคขึ้นมาใช่มั้ยล่ เพราะงั้นไม่ต้องห่วงหรอก(หัวเราะ) สำหรับฉัน คิดว่า บีทบ๊อกซ์นี่แหละ สุดๆ ก่อนหน้านี้น่ะ ฉันไปลองหาจากอินเตอร์เนตดูล่ะ ว่าใครเป็นสุดยอด 5 คนที่เล่นบีทบอกซ์ของญี่ปุ่น แล้วมีชื่อฉันอยู่ด้วยนาเว้ยยย ดีใจมากๆเลย ก็เลยคิดว่า ดีจริงๆเลยน้าเรา ที่ตัดสินใจเล่นบีทบอกซ์ นี่...นี่...ทุกคนฟังอยู่รึเปล่า!?
คาเมะ: ฟังฟัง แต่ก่อนอื่นมาช่วยจัดการเรื่องของอาคานิชิกับอุเอดะให้จบก่อนไม่ดีกว่าเหรอ
จิน: ฉันเป็นประเภทที่ไม่ลงไม้ลงมือก่อนอ่ะนะ นอกจากซะว่าจะโดนต่อยมาฉันก็จะเอาคืน อย่างเวลาพวกผู้ชายอยู่ด้วยกันเนี่ย..อืมไม่ๆ เอาเป็นทุกคนในวงนี่แหละมันก็อาจจะมีลงไม้ลงมือกันได้มั่งใช่มั้ยล่ะ
นากามารุ: เฮ้ยอารายเนี่ย จู่ๆมาพูดเรื่องสู้รบอะไรกันตอนนี้
อุเอดะ: อาคานิชิน่ะแป๊บๆก็อารมณ์บูดแล้ว ในใจนี่มีเรื่องสู้ๆเป็นอย่างแรกเลยเนี่ย รู้ป่าวว่านั่นแหละเลือดวิ่งพล่านแล้ว ถึงนายจะไม่รู้ตัวก็เหอะ (เฮ้ย...มันกล้าด่าจินแบบนี้ เดี๋ยวสวย...)
จิน: ครับบบครับบบ!! ก็ผมไม่ได้ขรึมนี่ครับ แต่ก็ไม่ได้เป็นแบบที่คนอื่นมอง อีกอย่างฉันไม่ทะเลาะกับใครด้วยเรื่องงี่เง่าแบบนั้นหรอก!
คาเมะ: เอ่อ ครับ...ต้องขอโทษด้วยที่ขัดจังหวะแต่ว่า..รู้สึกมันจะเริ่มออกนอกลู่นอกทางแล้ว ช่วยจบทีได้มั้ยเนี่ย
โคคิ: น่าน ออกมาจนได้ คำพูดนี้ (หัวเราะ)(เห คาเมะพูดบ่อยมากเลยรึ โคคิ by:เราเอง 55+)
อุเอดะ: อ่าว ยังไม่ทันเริ่มเลยจะให้จบซะงั้น แต่ว่านะเวลาขากลับเนี่ยต้องไปยิมหน่อยละ ไปชกๆๆๆ เลือดจะได้วิ่ง
คาเมะ: แล้วเป็นไงมั่งละ จริงๆจะทะเลาะกันอ่าก็ได้นะ นานทีๆ แต่ว่าหัวเราะให้กันไม่ดีกว่าเหรอ แล้วอาคานิชิตอนนี้มีงานอดิเรกอะไรมั่ง
จิน: อื้อม เทนนิสมั้ง จริงๆก็เล่นมานานแล้วนะ แต่ตอนนี้กลับมาเล่นอีก ถึงจะเป็นแบบเล่นเดี่ยวแต่ก็ชอบเทนนิสอยู่ดีนะ โดยเฉพาะเวลาแข่ง
โคคิ: เอ้อ มีเรื่องน่าเศร้าอยู่เรื่องนึง ฉันน่ะเป็นคนเปิดใจให้ใครยาก แต่ก็มีคนที่คุยกันได้ทุกเรื่องเหมือนกัน ฉันไม่อยากให้ใครที่เราเปิดใจด้วยต้องมาหักหลังเพราะฉะนั้นฉันก็จะไม่หักหลังคนคนนั้น แต่ในโลกนี้น่ะ ตอนนี้มีแต่คนหักหลังกันเยอะไปหมด เป็นเรื่องน่าเศร้าจริงๆ
จิน: แต่สำหรับคนที่ไม่เปิดใจเข้าหาก็จะอยู่ได้แค่ตรงนั้นแหละนะ สิ่งที่สำคัญก็คือเราจะก้าวออกไปหรือว่าจะไม่ก้าว ตรงนี้แหละ เรื่องใหญ่!
คาเมะ: ถึงเรื่องที่เราจะเข้าใจใครซักคนและให้คนนั้นเข้าใจเราเป็นเรื่องยากนะ แต่มันก็เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการจะมีชีวิตอยู่ ฉันเองก็ไม่อยากจะแบกรับอะไรๆเอาไว้เลยคิดว่าการแสดงความรู้สึกของเราออกมาทำให้ได้คุยแลกเปลีย่นความคิดกับผู้อื่นไปด้วยมันน่าจะดีกว่านะ แต่ว่าไม่ทำหน้าเศร้าบอกความทุกข์ของเรานะแต่ทำท่าทางร่าเริงคุยกับเค้าดีกว่า ...เอ๊ะ นี่ฉันพูดอะไรแปลกๆรึเปล่า..(55+ พูดเหมือนนางเอกเลย หึหึ)
จุนโนะ: 55 ไม่หรอก นานๆทีฉันก็ชอบพูดอะไรที่จริงๆจังๆเหมือนกัน