【他の雑誌】記事編集

レッツ　ＫＡＴ−ＴＵＮ

KAT-TUN โหมดว่างงาน

[emoji:v-160]「บันจี้จัมพ์ 10 รอบ」
「สกายไดวิ่ง จากที่สูง 3000 เมตร」
「นั่งรถไฟเหาะหรือเครื่องเล่นความเร็วสูง ติดกัน 24 ชม.」

ทั้งหมดนี้คือ สิ่งที่จุนโนะคิดขึ้นมาในวันว่างๆจากการทำงาน แล้วก็เอามาให้เพื่อนๆเลือกว่า ชอบอันไหน

จิน 「เอ่อ...คือว่านะ ถึงจะถามว่าชอบอันไหนก็เหอะ แต่ก็ไม่ได้ชอบแบบนั้น...」

จุนโนะ 「โฮ่ กลัวล่ะสิ 」

จิน 「ว่าไงนะ ว่าชั้นกลัวเรอะ！！！」

จุนโนะ 「เฮ้อ นั่นสินะ ก็อาคานิชิคุงน่ะ ดูจะไม่เหมาะกับขอองพวกนี้หรอก」

จิน 「ไอ้บ้า ไม่ต้องพูดมากเลยแก เอออออออ มาเลย อันไหนก็จะทำให้ดู ใครว่าฉันกลัว ห๊า ฉันเลือกได้แล้วว่าจะเอาอันไหน」

（โฮ่ๆ ไอ้จินบ้ายอค่ะ 555 ）

จุนโนะ 「คาเมะล่ะ อันไหนดี」

คาเมะ 「ไม่เอาซักอย่างอ่ะ」

จุนโนะ 「คาเมะก็กลัวเหมือนกันรึนี่」

คาเมะ 「เออกลัว มีปัญหาไรมะ.....หึ๊ แล้วมันก็เสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ด้วย」
（ความจริงตัวเองกลัวเรยเฉไฉไปซะงั้น...）

จิน 「ถ้าเกิดประมาณ รถไฟเหาะล่ะก็พอไหวอยู่หรอก」

จุนโนะ 「เฮ้อ นั่นสิเนอะ คิดดูนะ ถ้าเกิดบันจี้จัมพ์ 10 รอบจริงๆ ตับไตอาจจะทะลุออกมาทางปาก หรือ ถ้าสกายไดวิ่ง 3000 เมตรนะ ลองคิดดุสิ เลือดในตัวจะไหลไปทางไหนน้อ...สงสัยจะไหลย้อนขึ้นไปจนหน้ามืดตาย หรือว่า...」

คาเมะ + จิน 「（อ๊ากกก หมอนี่บ้าไปแล้ว เป็นซาดิสต์ หรือมาโซวะ）」
(จากหนังสือ スパークＫＡＴ−ＴＵＮ 2005/3 จ้า)

-----------------------------------------------------------------

เรื่องกลุ้มใจของโคคิ

โคคิ 「วันที่ 10เดือนสิงหาคม คอนเสิตฤดูร้อนของคัททุน คาเมะตกลงมาจากเวทีใช่มั้ย ตอนนั้นน่ะ ฉันตกใจมากเลยนะ แล้วฉันก็รีบไปหาคาเมะเลย แต่อะไรรู้มั้ย แฟนๆน่ะชอบคิดว่า คาเมะน่ะ ยังไงๆ ก็ต้องคู่จิน เพราะว่าร้องคู่กันเป็นเมน เลยกลายเป็นคู่แบบนั้น แต่สำหรับผม ทุกคนก็คิดว่า เป็นตัวชอบเอะอะของวง สำหรับผมนะ กลายเป็นเหมือนกับว่า ผมไม่สนิทกับคาเมะงั้นแหละ ไม่มีใครสนใจเลยถึงผมเองก็ห่วงคาเมะเหมือนกันก็ตาม」

「แต่ว่านะ เรื่องที่น่าดีใจก็คือ สำหรับจินแล้ว ใครๆก็คิดว่ายังไงจินก้ต้องเป็นห่วงคาเมะอยู่แล้ว เรยดูเป็นเรื่องปกติใช่ม้า เพราะงั้นถึงจินจะเป็นห่วงนะ คงไม่สะดุดตาหรอก 55 แต่สำหรับผมนะ ทุกคนคิดว่าเป็นไอ้เอะอะ พอทำอะไรดีขึ้นมาหน่อย ก็จะสะดุดตาขึ้นมาทันทีเรยไง 」

（จากหนังสือ KAT-TUN 参上！ 2003/10/10）

----------------------------------------------------------------

เรื่องขำๆของคัททุน ในประเทศไทยจ้า

โคคิ 「เป็นครั้งแรกเลยนะ ที่มาไทยตอนเดือนก.ค.น่ะ ผนตกหนักมากๆเลยความจริงชอบ พระเอาทิตย์มากกว่านะเนี่ยย อยากไปว่ายน้ำด้วย อ๋อ แล้วก็ต้องไปกินไอ้นั้นด้วย ไอ้ที่มันเผ็ดๆอ่ะ」

「ต้มยำกุ้ง ？」

โคคิ 「ใช่ๆๆๆ นั่นแหละ ไปถึงโรงแรมนะ จะรีบไปกินเรย 」

คาเมะ 「โคคิเอาเงินมาเปล่า」
「เงิน？」
คาเมะ 「อือ ตอนนี้ฉันชักอยากกินอะไรขึ้นมาละ รู้สึกว่าน้ำจะปั่นจะหรีนิ ลองไปขอคนนั้นได้มั้ย （ชี้ไปที่พนักงานเสิร์ฟ）」
โคคิ 「จริงอ่ะ ฟรีหรอ」

คาเมะ 「โคคิ มาตรงนี้หน่อยเร้ว」
โคคิ 「มีอะไรหรอ」
คาเมะ 「เค้าฟังไม่ออกง่ะ อุตส่าห์บอกว่า Juice Please...」

โคคิเลยพยายามเดินไปบอกพนักงานเอง
โคคิ 「อือม...Same Same! Juice OK? One more plz!」
（555 พูดไม่รุ้เรื่องพอกันว่ะ...）

โคคิ 「อ๊ย โมโหแล้วนะ ทำไมพูดไม่รุ้เรื่องวะ ONE MORE PLZ!!!!!!!!!」

พนักงาน「Oh, Yes sir」

โคคิ 「หึ มันน่าจะฟังออกแต่แรกแล้วไม่ใช่เรอะไง 」

พนักงาน 「Excuse me, Mr. Veerapong this Juice for your check?」

คาเมะ 「เฮ้ย เค้าหมายถึงแกแหละ」
โคคิ 「อะไรฟะ แล้วใครมันคือ มิสเตอร์วีระพงศ์กันเล่า！！！」

สรุปคือ พนักงานเค้าจำโคคิผิดกับ มิสเตอร์วีระพงศ์ค่ะ เพราะคนที่ชื่อวีระพงศ์เค้ามาสั่งน้ำไว้ก่อนแล้วแต่ยังไม่ได้มาเอา โคคิไปพูดเค้าก็เลยงงค่ะ 55

-----------------------------------------------------------------

คอนเสิร์ตคราวนี้ จัดในกรุงเทพ ตอนนี้ทุกคนอยู่ที่ หน้าตึกแกรมมี่ค่ะ

「โห สุดยอดเลย ใหญ่มากอ่ะ！ตึกอัดเสียงสูง 40 ชั้นไม่เคยเจอในญี่ปุ่น...」

หลังจากนั้นทุกคนก้เดินเข้ามาภายในตึก

อุเอดะ「ฮ่าๆ พวกเราดูมีออร่ามากเลยเนอะ」
「คิดไปเองป่าว」
อุเอดะ「ก็โธ่ ใครๆก็มองมาทางนี้ทั้งนั้น」

ยูอิจิ 「ไม่ใช่นายซักหน่อย เค้ามองมาทางฉันกับคาเมะต่างหาก」
อุเอดะ 「ไม่จริงเลย ฉันรู้ว่ามองมาที่ฉันแน่ 」

「แต่นะ เค้าจะมามองทำไม คนในนี้ก้เป็นพวกดาราหรือไม่ก็สต๊าฟที่ทำงานในนี้ทั้งนั้น ไม่ใช่แฟนๆพวกเราซํกหน่อย」

ทันใดนั้นเองก็มีผุ้หญิงสวยสุดๆคนนึงเดินมา

「ＨＩ！！」
เดินผ่าน ยูอิจิกับคาเมะไปเลยค่ะ แล้วตรงเข้าไปหาอุเอดะ
หลังจากนั้นก็คุยกันใหญ่เลย

「ห๊า ไม่จริ๊งงงง ทำไมไปหาอุเอดะซะงั้นล่ะ」
「จริงด้วยเป็นไปได้ยังไง」

อุเอดะ 「หึหึ เป็นยังไงล่ะ สงสัยฉันจะป๊อปในหมู่ผู้หญิงทางใต้」

ทันใดนั้นเอง จิมมี่ก็เข้ามาเรียกค่ะ หลังจากที่ไปคุยกับผู้หญิงสุดสวยคนนั้นมา

คาเมะ + ยู 「จิมมี่นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมสาวสวย ถึงชอบอุเอดะล่ะ」

จิมมี่ 「เอ่อ คือว่ายังงี้...ผู้หญิงคนนั้นน่ะ เค้าบอกว่า อุเอดะกับคุณซึบาสะหน้าเหมือนกันเค้าเลยนึกว่าเป็นคุณซึบาสะ เลยเดินเข้ามาทักน่ะ...แต่เมื่อกี้พอรู้ว่าไม่ใช่ทุกคนก้เลยขอโทษกันใหญ่เลย」

สรุปก็คือทุกคนเข้าใจผิดนั่นเอง น่าสงสารอุเอดะ แต่ว่า แสดงว่าต้องมีออร่าขนาดเป็นซึบาสะ เลยนะนะเนี่ย
(จากหนังสือレッツＫＡＴ−ＴＵＮ！ 2004/10 ค่ะ)

【歌詞】記事編集

青春アミーゴ・ＣＡＲＥ

青春アミーゴ　by 修二と彰

คำแปล ติงต๊องดีๆ อ่านเอาเองละกันนะค๊า

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น
รู้สึกไม่ดีเลย ทำไมใจมันสั่นแบบนั้น
ใจเย็นๆเข้าไว้
ミ・アミーゴ

มันแย่อะไรแบบนี้ มาช่วยฉันหน่อยเถอะ
ฉันโดนคนตามมารังควาน
ไม่ไหวแล้วต้องแย่แน่ๆเลย
ミ・アミーゴ

เสียงโทรศัพท์ตัดไป ดั่งเราต้องแยกจากกัน

ＳＩ พวกเรา 2 คน ไม่ว่าเมื่อไหร่ ก็เป็นหนึ่งเดียวกันตลอด เราจะต้องไม่แพ้ถิ่นใหม่ที่เรามาอยู่นี้ อย่างงั้นใช่มั้ย
ＳＩ พวกเรา 2 คน เคารพในเมืองนี้มาตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว เราใช้ความเชื่อมีชีวิตอยู่เรื่อยมา ทำไมกันนะ
บรรยากาศที่ฉันนึกออกก็คือท้องฟ้าสวยงาม ในวันที่เราออกเดินทาง

มาถึงถนนที่มืดมิด
เจอเขา ที่ล้มอยู่
มันไม่ทันเวลาซะแล้ว ขอโทษนะ

โดนมันเล่นงานเข้าซะแล้ว ไม่สามารถรักษาสัญญาที่เรามีให้กันวันนั้นได้
แต่แค่นาย มาช่วย ฉันก็ดีใจแล้ว

กุมมือ ที่สั่นไหวนั้นเอาไว้แน่น

ＳＩ ตั้งแต่วันนั้นที่พวกเรามาถึงเมืองนี้ ก็รู้สึกว่าได้เราได้ทุกสิ่งทุกอย่างมาไว้ในมือ
ＳＩ จากลาบ้านเกิด เพื่อออกมาทำตามฝันเราใช้เสียงหัวเราะ มีชีวิตอยู่เรื่อยมา
ฉันมองเห็นฝันว่า จะมีอนาคตที่ไม่เปลี่ยนแปลงรอเราอยู่

ＳＩ พวกเรา 2 คน ไม่ว่าเมื่อไหร่ ก็เป็นหนึ่งเดียวกันตลอด เราจะต้องไม่แพ้อย่างนั้นนะ
ＳＩ พวกเรา 2 คน เคารพในเมืองนี้มาตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว เราใช้ความเชื่อมีชีวิตอยู่เรื่อยมา ทำไมกันนะ
บรรยากาศที่ฉันนึกออกก็คือท้องฟ้าสวยงาม ในวันที่เราออกเดินทาง

โฮ่ๆ เนื้อเพลงมันยังกะเล่าเรื่อยอะไรซักอย่างอยู่ เราไม่รุ้ว่าจะแปลให้เป็นผู้ชายกับผู้หญิง หรือผู้ชายกับผู้ชาย หรือ ผู้หญิงกับผู้หญิง ดี 55 แต่ความจริง มันน่าจะคือ ชายกับชาย ที่แสดงความเป็นเพื่อนต่อกัน เราก้เลยตกลงว่า ใช้เป็นฉันกับนายซะ 5 5 5

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

care(旧タイトル「I Know」) by赤西仁

ไม่มีอะไร เก่าแล้วแต่อยากเอามาลง
เพราะเราชอบคำแปลมากๆค่ะ

โกหกตัวเอง แบกรักที่ไม่มีทางเป็นไปได้ไว้
รู้สึกว่าเป็นอิสระขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป

เพราะว่าหลังจากนี้ ถ้าเวลาผ่านไปเป็นปีๆ
มันก็กลายเป็นเพียงแค่ความทรงจำ

ฉันลองเปรียบเทียบ ความรักในตอนนี้กับรักที่จะกลายเป็นความทรงจำในวันข้างหน้า

ทำให้ฉันรู้ว่า เพราะวันนี้ฉันพยายามเก็บสิ่งสำคัญเอาไว้ ให้ความสำคัญกับมันมากจน
ทำให้ฉันเดินต่อไปด้วยความเหน็ดเหนื่อยขึ้นทุกวัน

พอถึงวันนั้น เมื่อไหร่กันนะ ที่พวกเราจะกลายเป็นใครต่อใครไม่รู้ต่อกัน

ทั้งความเศร้า ความเหนื่อยล้า
ภายในวันที่เศร้าโศกเสียใจนั้น มันจะต้องมีรอยยิ้มรอเราอยู่

ทุกๆวันที่ผ่านไป ฉันมองเห็นสิ่งที่ฉันจะต้องสูญเสียอยู่ต่อหน้าฉัน
โดยที่ฉันคงทำอะไรไม่ได้ แต่ฉันจะเป็นคนไม่ปล่อยมือนั้นไป

ถ้าเกิดว่าวันไหนที่เธอ เจ็บปวด เหนื่อยล้า
ฉันรู้ดีว่า ด้วยความรักของคนอื่นที่มีต่อเธอ มันก้คงจะเพียงพอ
ที่จะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น
แต่ถ้าวันไหน เธอมาหาฉันคนนี้ ถึงแม้ว่าฉันจะเหนื่อยล้า
ฉันจะกอดเธอเอาไว้เอง

พอถึงวันนั้น เมื่อไหร่กันนะ ที่พวกเราจะกลายเป็นใครต่อใครไม่รู้ต่อกัน

ทั้งความเศร้า ความเหนื่อยล้า
ภายในวันที่เศร้าโศกเสียใจนั้น มันจะต้องมีรอยยิ้มรอเราอยู่

เชื่อในตัวเองเถอะ

เราชอบเพลงนี้มาก ฟังแล้วมันเศร้ามากๆเลย เหมือนกับกำลังจะบอกว่า เขารักคนคนนี้มาก ถึงจะเป็นคนอื่นต่อกัน ถึงใครก็ตามจะทำให้เธอมีความสุขได้ ถึงฉันจะเหนื่อยแค่นั้น แต่ฉันกับห้ามเธอไม่ให้ไปไม่ได้ แต่ว่า ถ้าเธอกลับมา ฉันก็จะดุแลเธออย่างดี มีใครเสียสละขนาดนี้มั้ยเนี่ย สมชื่อเพลงจริงๆค่ะ CARE