【ＭＹＯＪＯ】記事編集

MYOJO 2006/03

赤亀メールコーナー
（เราพยายามใช้รูปตาม ในหนังสือแล้วนะ...อีโมชั่นอ่า ฮ่า ๆ）

สวัสดีค่ะ จินคุง คาเมะจัง ออกจากระทันหันไปหน่อยแต่ว่า เวลาดูละครที่ตัวเองเล่นแล้วรู้สึกยังไงมั่งเหรอคะ ตื่นเต้นหรือว่ายังไงบ้าง？บอกหน่อยนะค้า
จาก รักจินค่ะ

คาเมะ 「ก็เวลาฉาย มันจะมีตอนที่ไม่ได้เอาออกทางทีวีด้วย พอดูแล้วก็จะนึกถึงเบื้องหลังฉากนั้นขึ้นมาทันทีเลยครับ 」
จิน 「เอ ไม่รู้เหมือนกันสิ 」
คาเมะ 「อะไรกัน อย่างเช่นนึกอยากจะไปมองโกลขึ้นมา อะไรแบบนี้ไง」
จิน 「อือม ไม่เลยนะ แล้วคุโรซาว่า ก็กลับมาจากมองโกลแล้วด้วย 」

สวัสดีค่ะ ลูกสาวฉันชื่อว่านัตซึกิ อายุ 3 ขวบ ชอบคาเมะจังมากๆ บอกว่าถ้าโตขึ้นจะแต่งงานกับคาเมะจังด้วยล่ะค่ะ ยังไง ก็ฝากลูกสาวด้วยนะคะ จาก คุณแม่ชอบจิน

จิน 「นัตซึกิจัง พยายามเข้าละกันครับ 」
คาเมะ 「งั้นโตขึ้นมาสวยๆนะครับ 」

ที่ห้องเรียนของฉันมีเด็กผู้ชายคนนึงโดนแกล้งตลอดเลยค่ะ ท่าทางเค้าจะเหงามากด้วย ฉันควรจะทำยังไงดีเหรอคะ บอกหน่อยน้า จาก Shuji&Kamenashi LOVE

คาเมะ 「อืม จำได้มั้ย ในโนบุตะ ตอนใกล้จบ ผมก็กลายเป็นพวกโดนแกล้งโดนเกลียดเหมือนกัน พอคิดถึงตอนนั้นแล้วก็รู้เลยครับว่าคนที่โดนแกล้งมันแย่ขนาดไหน 」
จิน 「อือ แค่แสดงเฉยๆ ไม่ใช่จริงๆ ก็รู้สึกแย่แล้วเนอะ」
คาเมะ 「นายไม่ได้แสดงซักหน่อย แต่ว่านะ มันรู้สึกแย่มากๆเลย อยู่ที่รร. ก้ทักเค้าบ้างนะ 」
จิน 「ผมเคยโดนแกล้งตอนประถมล่ะ เพราะงั้นผมก็เลยเข้าใจความรู้สึกนั้นดีเลยนะ คุยกับเค้าบ้างละกันนะ」

เราไม่ได้เอามาลงหมดเน้อ ลงแค่อันที่น่าสนใจ + ที่มานตอบกานยาวๆ

【他の雑誌】記事編集

LETS KAT-TUN

KAT-TUN โหมด เหมือนจะว่างงาน

คาเมะ 「ก่อนหน้านี้ เคยบินแบบใช้สลิงมาก็เยอะแล้ว แต่ว่า SUMMARY คราวนี้มันพิเศษตรงที่มีบินพร้อมกัน 12 คนเลย โคอิจิคุงครับ ผมมีเรื่องอยากจะถาม คือว่าถึงผมจะฝึกเท่าไหร่ก็ไมค่อยมั่นใจในตัวเองอยู่ดี มีอะไรจะแนะนำบ้างมั้ยหรอครับ อย่างจะต้องทำยังไงถึงจะมีความมั่นใจมากขึ้น」

โคอิจิ 「งั้นจะสอนให้ 2 เรื่องละกันนะ เรื่องตอนบินโดนใช้วลิงกับ อโครแบต (ตรงนี้โคอิจิคุงเค้าก็อธิบายค่ะ แต่เราขอไม่แปลละกันขี้เกียด )」

คาเมะ 「โอ๊ ขอบคุณมากครับ」

หลายวันต่อมา ....[emoji:i-194]

คาเมะ 「ผมไปลองฝึกตามที่บอกมาแล้วครับ」

โคอิจิ 「นี่คาเมนาชิ ก่อนหน้านี้บอกใช่มั้ยว่าครั้งนี้มีบิน 12 คนน่ะ」
คาเมะ 「ช่ะ ใช่ครับ」
โคอิจิ 「อ้อออ เข้าใจแระ อย่างงี้นี่เอง หึหึ」
คาเมะ 「ครับๆ มีอะไรหรอครับ」
โคอิจิ 「เปล๊า ไม่มีอะไร 」
คาเมะ 「มีอะไรไม่ดีตรงไหน ก็ตำหนิมาได้เลยครับ บอกผมมาหน่อย」
โคอิจิ 「ได้ จะบอกให้ก้ได้ แต่ห้ามไปบอกใครนะ」
คาเมะ 「จะไม่พูดต่อเลยครับ」

โคอิจิ 「คือว่า ฉันแอบได้ยินมาแหละ ว่าซัมมารี่น่ะ ใช่เงินตั้ง 12ล้านเยน」
คาเมะ 「จริงเหรอครับ สุดยอดไปเลย」
โคอิจิ 「ใช่ แล้วคิดดูนะ ถ้าจะเอาเงินคืนให้เท่าทุน สมมุติว่ามี ลูกค้ามาดู 3000 คน เราก็ต้องคิดเงินลูกค้าตั้งคนละ 400000 เยนเลยนะ ถึงจะได้เงินคืน ถึงจะเอาไปบวกลบคูณหารกับแต่ละรอบแล้วก็เถอะ มันก็ไม่ไหวอยู่ดี 」
คาเมะ 「เรื่องเงิน ผมไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่...」
โคอิจิ 「เรื่องที่ฉันตั้งใจจะบอกก็คือ ว่ามันจะขาดทุนย่อยยับ ต่างหากล่ะ แล้วก็นะ อีกเรื่องที่ฉันสงสัยก็คือ ที่บินๆ 12 คนนั่นน่ะ」
คาเมะ 「เอ๊ะ 」

โคอิจิ 「ถ้าสมมุติว่า โอกาส 1 ในหมื่นที่จะเกิดอุบัติเหตุล่ะก็ เทียบเป็นค่าประกันอุบัติเหตุคนละ 1 ล้านแล้ว เนี่ย 12 คนก็ 12 ล้านพอดีเลยนะ...」

คาเมะ 「มะ หมายความว่ายังไงกันครับ...」

โคอิจิ 「ก็คิดดูสิ ถ้าเกิดว่า มีใครแอบไปตัดเชือกล่ะก็...ฮ่า ๆๆๆๆ」

**คาเมะเชื่อเป็นตุเป็นตะมากค่ะ ฮ่า ๆ ก็แค่ โจ๊กบ้าๆของโคอิจิคุงเท่านั้นเอง แต่ก็คิดได้เนอะ

（จากหนังสือ レッツ・ＫＡＴ−ＴＵＮ　2004/10/10）
----------------------------------------------------------------------------

หลังจากที่ คาเมะแนะนำวิธีแสดงละครให้ยายาย่าเสร็จ

ไทโย 「จริงด้วยครับ คือว่านะครับ ผมดุ โกคุเซนด้วยแหละ」
คาเมะ 「อ๊ะ งั้นหรอ」
ไทโย 「ยังกุมิ เท่ห์มากๆๆๆเลย」
ยาบุ 「ช่าย อยากให้มาเล่นด้วยกันมั่งจังเลย」

ยาบุ 「แต่ว่านะ คาเมะนาชิคุงกับอาคานิชิคุงน่ะ ต้องพยายามอีกหน่อย 」

คาเมะ 「ห๊า 」

ยาบุ 「ก็ สกิลแสดงละคร ยังงั้นๆอยุ่เลย」

คาเมะ 「...เอ่อ สกิลแสดงละคร หรือ ครับ」

ยาบุ 「อือ ใช่ ก้ดูอยู่ทุกอาทิตย์นะ พยายามเข้าล่ะ」

คาเมะ 「..เอ่อ ...ทราบแล้วครับ...」

หลังจากที่ไทโย ยาบุ ยาโอ เดินออกจากห้องไปแล้ว....

「หนอยยยยยยยย ไอ้พวกบ้านั่นนนนนนน คอยดูเหอะ จะให้พวกมันพูดให้ได้เลยว่า ตอนสุดท้าย เนี่ย สนุกสุดๆ เจ๋งสุดยอด ฮึ่ยยยยยยยย」

(จากหนังสือ スパーク　KAT-TUN 2005/3)

----------------------------------------------------------------------------------