仁亀応援ブログへようこそ〜
ブログ遊びに来てくれて本当にありがとうございました。
〜数えきれない星空が今もずっとここにあるんだよ〜
2006.07.26(水)
MYOJO 2006/09
テーマ�� ช่วยบอก ”เป้าหมาย” ของฤดูร้อนนี้หน่อยค่า
คาเมะ: จจะทำให้ Sapuri เป็นละครที่สนุกสำหรับหน้าร้อนนี้ให้ได้ （เพราะฉะนั้น ทุกคนช่วยดูด้วยนะครับ）
จิน: ไปทะเล！（หน้าร้อนน่ะ ไม่ว่าจะเด็กหรือผู้ใหญ่ก็ไปทะเลกานเห้อ ไปกันเยอะๆจะได้สนุกๆ ส่วนผม อยากจะไปขลุกๆๆทราย แล้วก็กินแตงโมมากๆเล้ย）
テーマ�� แต่งกลอนเซนริวให้ฟังซักบทสิคะ （เป็นกลอนแบบ 5-7-5 ค่ะ เกลียดจิงๆกลอนนี้ จำได้ว่าโดนบังคับให้แต่งไป 2 รอบ 55+）
คาเมะ: 夏だから いっぱい遊ぶ 無邪気にね เพราะว่าเป็นหน้าร้อน ก็เล่นสนุกกันให้เต็มที่นะ
จิน: 大丈夫 金髪美女が 好きなだけ ไม่ต้องห่วง เพราะผมรักแต่ผู้หญิงหัวทองเท่านั้น （เราคิดว่าจินหมายถึงฝรั่งค่ะ）
テーマ�� บอกบุคลิกของตัวเองหน่อยนะ
คาเมะ: เรื่องของตัว ตัวเองยังไม่ค่อยรู้เลย
จิน: - หลับง่ายมาก （ที่ไหนหรือเมื่อไหร่ก็ได้）
- เกลียดการพ่ายแพ้
- เอาแต่ใจ （รู้ตัวแล้วครับ ในที่สุด...）
テーマ�� มาคิดเลขกันเถอะ！！
ข้อ 1：โคคิคุงยืมเงินจากนากามารุคุงมา 1100 เยน โดยมีเงื่อนไขว่าจะจ่ายดอกเบี้ยให้วันละ5 ％ หลังจากยืมไป 10 วัน โคคิคุงต้องจ่ายนากามารุคุงทั้งหมดเป็นจำนวนเท่าไหร่คะ
โคคิ: ดอกเบี้ยทั้งหมด 550 เยนใช่มั้ย แต่นะ ผมไม่ยืมเงินจากมันหรอก เพราะว่าผมเบื่อที่ต้องมายืมๆคืนๆ
ข้อ 2：คาเมะนาชิคุงนั่งรถที่มีความเร็ว 40ｋｍ/ชม เพื่อที่จะไปสนามเบสบอลซึ่งอยู่ห่างออกไป 15 กิโล แต่ในระหว่างทางก็แวะรับอาคานิชิคุงขึ้นรถมาก่อน ถ้าออกจากบ้านตอน 6 โมงเช้า คิดว่าจะถึงที่หมายกี่โมงคะ？（ไม่คิดสัญญานไฟจราจร）
คาเมะ: อื้อม หมอนั่นไม่สนใจเบสบอล เพราะงั้นต้องตื่นเช้าไม่ไหวแน่ๆ ก็เลยจะบอกเค้าว่า ”พรุ่งนี้ไปเล่นฟุตบอลที่สนามเบสบอลกันนะ” แต่ว่าพอไปถึงบ้านตอนเช้า สุดท้ายก็ยังหลับอยู่อยู่ดี ผมยืนรอประมาณ 5 นาทีก็ไม่ยอมออกมา ผมก็เลยไปสนามเบสบอลคนเดียว หลังจากนั้นพอแข่งไปรอบที่ 9 แล้ว อาคานิชิก็มา แต่ใส่ชุดฟุตบอล（หัวเราะ）เลยกลายเป็นว่า ”งั้นเล่นฟุตบอลด้วยก็ได้！”
テーマ�� วางแผนไปเที่ยวหน่อยค่า
คาเมะ: เอ..คาเมะนาชิครับ ตอนนี้กำลังถ่ายทำ MYOJO อยู่ เราก็เลยมาที่สวนสาธารธะแห่งหนึ่ง ทั้งๆที่ช่วงนี้อยู่ในช่วงหน้าฝน แต่พอมองไปบนฟ้าวันนี้แจ่มใสไม่มีหมอกเลยล่ะ วันแบบนี้ทำให้ผมอยากจะลืมเรื่องงานแล้วก็ออกไปเที่ยซะจริงๆ แต่เนื่องจากว่าเป็นไปไม่ได้ เพราะฉะนั้นคงได้แค่นั่งคิดแผนการไปเที่ยวเฉยๆซะแล้ว...
[หัวข้อของทริปครั้งนี้] แล้วแต่อารมณ์ละกัน อะไรก็ได้
[สถานที่] เกาะทางใต้ ที่ที่มีทะเลสวยๆ
[คนที่จะไปด้วย] เอาวันที่ผมรู้สึกอยากจะไปขึ้นมาก็ชวนเรย ใครว่างก็ 2-3 คน
[จำนวนวัน] เอาวันที่ผมรู้สึกอยากจะไป จนวันที่รู้สึกอย่างจะกลับ ถ้าเกิดไม่อยากกลับ ผมก็สามารถอยู่ต่อได้เรื่อย ๆ
[ไปทำอะไรบ้าง] มีทั้งวันที่ไปว่ายน้ำทะเล แล้วก็วันที่ไปเล่นเซริ์ฟ รวมถึงวันที่นอนกลิ้งเล่นเฉยๆ แล้วแต่อารมณ์
2006.07.23(日)
PINKY 2006/08
KAMENASHI KAZUYA
สัวสดีค่า นี่PINKYนะคะ วันนี้ก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะท่านชายคาเมะนาชิ เราเตรียมคำถามไว้แล้วเจ้าค่ะ
คาเมะ: อ่าครับ ทางนี้ก็เหมือนกัน ผมเป็นแค่ผู้อ่านคนนึงนะครับ ^^
แหม คำตอบสมเป็นท่านชายจิงๆเลย ว่าแต่ท่านชายจะหัวใจเต้นตึกตักกับกิริยาอาการของผู้หญิงแบบไหนหรอค๊า
คาเมะ: ก็ประมาณ 「โธ่♥ไม่เอาแล้วววววววว」 แล้วก็ทำท่าทางหงุดหงิดๆงอนๆ ประมาณนี้แหละครับ 555+ ส่วนที่ผมชอบก็คงจะเป็นเวลาผู้หญิงอมยิ้มแหละ
แล้วชอบแฟชั่นของผู้หญิงแบบไหนคะ
คาเมะ: เอาที่เหมาะกับเค้าก็ดีนะ ไม่อยากให้ใส่แบบที่เค้าเห่อๆกันแล้วก็ไปใส่ตาม จริงๆแล้วผมชอบให้ใส่กระโปรง แต่ว่าถ้าเป็นแฟนผมล่ะก็ ผมไม่อยากให้ใส่มินิเสิร์ต เวลาไปเดินตามถนนน่ะ เห็นผู้หญิงใส่พวกมินิสเกิร์ตแล้วอื้อมม เราก็เป็นผู้ชายอ่ะนะ ก็จะมองแหละ แต่ถ้ากับแฟนอ่ะ ห้าม！
โหย ท่านชายนี่เอาแต่ใจจริงจริ๊งเลยนะคะ แล้วเป็นประเภทชอบพูดจาดุๆใส่แฟนหรือเปล่า
คาเมะ: อื้ม ไม่นะครับ ผมว่าผู้ชายน่ะ มักจะใจอ่อนกับผู้หญิง แล้วก็จะปฏิเสธไม่ลงเสียมากกว่า
ค่า ต่อไปนะคะเป็นถามเกี่ยวกับ ”ถ้า”
Q: ถ้าเป็นผู้หญิง จะคบกะใครในคัททุนคะ
คาเมะ: ตัวเองแหละครับ เพราะว่าผมรู้จักตัวเองมากที่สุด แต่จริงๆก็ไม่ได้เป็นสเป๊กแบบที่ผมชอบหรอกนะ (หัวเราะ)
Q: ถ้าให้ไปเดทคู่กับเพื่อในวงล่ะ
คาเมะ: เฮ้！พิงกี้ ให้จินตนาการล้ำลึกจัง แต่ยังไงก็ต้องตอบอยู่ดี(หัวเราะ) ก็คงจะเป็นทางุจิแหละครับ ส่วนสถานที่ก็คือดิสนี่ย์แลนด์ เพราะถ้าเป็นทางุจิล่ะก็เวลายืนรอเรื่องเล่น เค้าคงหาเรื่องมาให้เราสนุกได้ แล้วหลังจากนั้นพอหิว เค้าก็จะรีบช่วยเลือกอย่างรวดเร็ว แบบว่า อ๊ะร้านนู้นก็อร่อยน้า แบบนี้ กับทางุจิน่ะจะคุยเรื่องเล็กๆน้อยๆจุกจิกๆได้ดี ในทางกลับกัน ผมว่า...กับอาคานิชิเนี่ย จินตนาการไม่ออกอย่างแรงเลยครับ (หัวเราะ) ถ้าเกิดจะไป จริงๆก็ไปได้นะ แต่ว่าพอมาถึงตอนที่ว่า แล้วจะไปไหน？จะเกิดอาการทำนองว่า "ที่นั่นดีมั้ย？""ไม่อ่ะ ฉันว่าที่โน่นดีกว่า" แล้วเราก็จะความเห็นเข้ากันไม่ได้ สุดท้ายแล้วก็จะกลายเป็นว่า "เออ ไปกันคนละทางก็ได้！" แบบนี้ (จินอาวแต่จายที่สุดดดเลย ช่วยเห็นด้วยกะคาเมะหน่อยเห้อ 55)
Q: อ้อ อย่างนั้นหรือคะ แล้วคิดว่าใครเข้าใจจิตใจผู้หญิงมากที่สุดคะ
คาเมะ: ผมว่าโคคินะ ถึงจะเห็นเค้าแบบนั้น แต่เวลาเค้าคุยกับผู้หญิงนะ เค้าจะใจดีมากๆเลย ดีที่สุดในคัททุน
Q: ถ้าให้เป็นคนในวงหนึ่งคนหนึ่งวัน ใครก็ได้นอกจากตัวเอง จะเป็นใครคะ
คาเมะ: อุเอดะ เพราะอุเอดะน่ะ จะไม่มีอารมณ์อยากเต้นเลยครับ (หัวเราะ) เวลาคอนเสริ์ตก็จะเนือยๆ ผมเลยอยากรู้ว่ามันเป็นอารมณ์แบบไหนฟะ (หัวเราะ)
Q: ออกจะกระทันหันไปนิ๊ด...แต่ถ้าสมมุติว่ามีสมาชิกในคัททุนคนนึงหักหลังเราขึ้นมา..คิดว่าคนคนนั้นจะเป็น...！？
คาเมะ: โหยยย พิงกี้！ถามแบบนี้จนได้นะ นากามารุคุง..เวลาแบบนี้คงจะมีเค้าคนเดียวล่ะครับ ขอบคุณนะ！ถ้าไม่มีแกไม่รู้จะตอบใครแล้ว！
2006.07.22(土)
SIGNAL 〜DVD MAKING 裏版〜
ได้โอกาสมาอัพซักที
เห็นมีแต่คนรีเควสอุตะบังทั้งนั้นเรย （ขอสารภาพว่าไม่ได้ดูเลยค่ะ！！）
เพราะงั้นรอไปก่อนแล้วกาน
จินคาเมะน่ารักไปแล้ว
ใครเริ่มก่อนว้า...โคคิมาถึงก็เริ่มเรียกคาเมะ คาเมะเลย
ทุกคนก็เลยกลายเป็นว่าติดปากคำว่า คา-เมะ กันซะหมด
จิน 「มาตอบปัญหาจิตวิทยากัน」
ยูอิจิ 「เอ้อ ถามมาสิ」
จิน 「มีต้นแอปเปิ้ลอยู่ต้นหนึ่ง คิดว่าถ้ามันโตขึ้นมาแล้วจะออกผลกี่ลูก」
ยูอิจิ 「เอ่อ 5 ลูก！！ส้ม 1 ลูก！！」
โคคิ 「ส้มมาได้ไงวะ 555+」
เออ น่านสิ ส้มมาได้ไงอ่ะ
ยูอิจินี่ต้องตอบกวนให้ได้ทุกทีเลยวู้วๆๆๆ
2006.07.20(木)
HEY HEY HEY 2006/07/17
พิธีกร1: งั้นเรื่องต่อไปที่เราจะพูดคือ..อาคานิชิกับ handousei (handousei(半同棲) เราก็ไม่รู้จะแปลเป็นภาษาไทยว่าอะไรดี ก็เลยใช้เป็นภาษาญี่ปุ่นไปเลย หมายถึง การอยู่กินกันก่อนแต่งงานค่ะ ซึ่งเราเคยบอกไปรอบนึงแล้ว และคำว่า handousei ก็คือการที่ใครคนนึงจะไปอยู่ที่บ้านอีกคนบ้างบางครั้ง แต่ไม่ใช่ตลอด เพื่อไปช่วยงานบ้าน ฯลฯ บางเวลานั่นเอง)
จิน: ออ ยามะพีใช่มั้ยเนี่ย
----และตรงนี้ทางรายการก็เอาวีทีอาร์ให้ดูค่ะ เป็นวีทีอาร์ที่ยามะพีเคยพูดว่า "ผมเนี่ยแหละไปช่วยเหลือเค้าบ่อยๆ อย่างเมื่อวันก่อน จู่ๆก็เมลมาลิสต์รายการเพียบเลย บอกให้ผมเอาของไปให้หน่อยแบบเนี่ย ผมก็ว่าหมอนี่(จิน)บ้ารึเปล่า นี่มันดึกแล้วนะ "
จิน: คือว่ายังงี้นะครับ คือผมเนี่ยไม่ได้ดูวันที่รายการฉาย
พิธีกร2: อื้อๆ
จิน: แล้วเพื่อนผมก็มาถามผมว่า นี่แกอยู่กินกะยามะพีเหรอแบบนี้ ผมก็งงมากครับ ผมก็บอกว่า เอ่อ เดี๋ยวก่อน ก็เลยไปถามยามะพีว่าพูดอะไรไป คือผมไม่เข้าใจ
พิธีกร2: เอ๊!!สรุปคือยามะพีโกหกเราเหรอ
จิน: ไม่ครับๆ 555 แล้วทีนี้คือ จริงๆแล้วผมอ่ะลิสต์รายการคำถามไว้ในเมลก็จริง แต่ผมก็ส่งให้หมอนั่น แล้วหมอนั่นก็ยุ่งกับการถ่ายละคร เค้าก็เลยไม่ได้มาอ่าน พอมาเห็นอีกทีก็ตอนที่ผมส่งไปเป็นกองแล้ว คือ..จริงๆมันแค่นั้นเอง ทั้งๆที่มันควรเป็นแบบนั้น..แต่ ไหงกลายเป็นอย่างอื่นไปได้
แฟนๆ + ทุกคน: 55555555555555555
พิธีกร1: อ้อ เออแล้วเราอ่ะ เคยทะเลาะกะยามะพีใช่มะ
คาเมะ: ออ เคยๆๆครับเคยๆ
----และตรงนี้ทางรายการก็เอาวีทีอาร์ให้ดูอีกแล้วค่ะ เป็นวีทีอาร์ที่ยามะพีพูดว่า "คือความจริงแล้วนะครับ ผมรู้จักกับคาเมะนาชิมาตั้งแต่สมัยม.ต้นแล้ว และเมื่อก่อนผมก็เกลียดเค้ามากๆด้วย เวลาเจอหน้ากันในห้องแต่งตัว ก็จะไม่สบตากันด้วยครับ เราทะเลาะกันมาจนจู่ๆคุณจอนนี่ส์ก็บอกว่าจะให้มีชูจิกับอากิระ คือว่าตอนนั้นผมยังไม่ดีกับเค้าเลยนะ ทีนี้พอเป็นแบบนี้ก็เอาแล้วสิ ถ้าเกิดต้องแสดงละครด้วยกันต้องแย่แน่ๆ ก็เลยได้โอกาสเคลียกันนี่แหละ...แล้วก็กลายเป็นชอบมากๆขึ้นมาเลยครับ"
คาเมะ: พีน่ะ ก่อนหน้าที่เค้าจะมาอัดเฮ้ๆๆวันนั้นเค้าโทร.มาหาผมครับ
พิธีกร1: อื้อๆๆ
คาเมะ: ตอนนั้นผมกำลังดูทีวีเพลินๆอยู่แล้ว แล้วจู่ๆก็โทร.มานึกว่ามีเรื่องไร เค้าก็ถามผมว่า จะให้เล่าเรื่องที่เคยทะเลาะกันเมื่อก่อนได้รึเปล่า ผมก็เลยตอบไปว่า เอ่ออ ยังไงก็ได้ ถ้าไม่ทำให้รู้สึกแย่ขึ้นมาอีกก็ตามใจ
พิธีกร1: แล้วนี่ทะเลาะกันตอนคอนเสิร์ตด้วยใช่มะ
คาเมะ: ใช่ครับ แต่ๆ ไม่ใช่ขนาดว่าในห้องแต่งตัวไม่สบตาอะไรนี่ไม่มีนะครับ มีแต่สบตาแล้วพูดกัน 2 คำแล้วก็เดินไปเลย
พิธีกร2: 5555+ เฮ้ยหมอนั่นสงสัยจะเป็นคุโรซากิตัวจริงเลยว่ะเนี่ย (คือยามะพีขี้โม้ แถเรื่องไปเรื่อยซะทุกเรื่องนะเอง 555+)
2006.07.19(水)
จิปาถะ
หายหน้าหายตาไปนานมาก ต้องขอโทษด้วยนะคะ
พอดีตอนนี้เข้าช่วงสอบ ก็เลยไม่ได้มาอัพเลย
ฮือๆๆวันนี้จะมาอัพอะไรนิดหน่อย คือจะมาบอกว่า
Sapuri จะไม่เอาลงแล้วนะคะ เพราะมีคนทำซับออกมาแล้วเกลื่อนกราด เพราะงั้นเราเลยของด เพราะมันยาวมาก
อีกเรื่องนึง
เด๋วอัพคราวหน้าจะเอา HEY HEY HEY มาลงให้นะคะ
แต่ตอนนี้ยุ่งๆอยู่ ก็เลยยังไม่แน่ใจว่าจะเอามาเมื่อไหร่ แต่คงไม่นานเกินรอ ก็เข้ามาอ่านกันด้วยนะ
แถมท้ายนิดนึง :
ในทีวีไกด์เล่มใหม่
มีจินพูดว่า "คนที่ดูจะยุ่งๆที่สุด ก็คงจะเป็นหมอนี่แหละน้า หน้าร้อนนี้เดี๋ยวจะไปทะเลให้คาเมะอิจฉาเล่น"ด้วยละวุ้ย ไมไม่ชวนไปด้วยกันเรยล่ะ！！
ด้านล่าง มีตอบคำถามนะคะ
2006.07.12(水)
サプリ episode1 ��
มินามินั้นจะไปคุยเรื่องยูยะว่าสมควรจะไล่ออกดีไหม จึงไปหาอิมะโอกะที่บาร์
「เป็นไง？น่ารักใช่ม้า、รอยยิ้มของหมอนั่นน่ะ」
「ให้ฉันพูดตามตรงนะคะ ฉันไม่คิดเลยว่าจะเป็นคนเด็กกว่า รู้สึกเหนื่อย」
「ว้า บอกว่าเหนื่อยกับความรักแบบนี้ สงสัยเทอจะเป็นคุณป้าจริงๆซะแล้วล่ะ」
「คือ พูดเรื่องอื่นก่อนดีกว่า หมอนั่นน่ะค่ะ เด็กไบท์นั่นน่ะ！」
「อิชิดะ ยูยะคุง」
「ทำไมถึงยังเอ็นดูอยู่แบบนั้นล่ะค่ะ เด็กไม่รู้อะไรแบบนั้น！」
「พ่อของหมอนั่น เป็นตากล้องที่เป็นรุ่นพี่ของฉัน
เป็นคนร่าเริง แล้วก็เก่งมากด้วย
แต่แล้ว・・・5 ปีก่อนหน้านี้น่ะนะ มันกระทันหันจริงๆ
อาจจะเป็นเพราะแบบนั้นก็ได้
ที่นี่น่ะ ไม่มีทั้งเพื่อน ทั้งพ่อแม่
เลยทำให้เขาเป็นเด็กซื่อๆแบบนั้นล่ะมั้ง
หมอนั่นชอบบอกว่า ชื่อของผม ไม่ใช่ ไบท์ นะ
เฮ้อ เด็กสมัยนี้ก็งี้แหละน้า มีทิฐิในตัวเองสูง ลำบากเหมือนกัน
จริงๆแล้วแม่ของหมอนั่นก็ทำงานอยู่ที่บริษัทประกันแล้วก็ส่งหมอนั่นเข้าเรียนต่อมหาลัย
แต่หมอนั่นก็หยุดเรียนซะกลางคัน
ก็เลยคิดว่าถ้าลองให้ทำงานดู・・・」
และคุณอิมะโอกะก็นึกถึงเรื่องที่ยูยะเคยพูดกับเขาสมัยเรียนมหาลัย
「เฮ้อ ทำไมต้องาบังัคบให้ผูกเนคไท ติดคอแบบนี้ด้วยล่ะเนี่ย・・เลิกดีกว่า！」
「ตอนนั้นนะ ฉันคิดว่าเอ้อ หมอนี่ก็เป็นคนตลกดีแฮะ
เป็นคนเรื่อยๆ เล่นๆ
แต่จะไม่สนใจโลกนี้เลยก็ไม่ได้ เลยพาให้มาทำงาน
สิ่งที่ฉันอยากได้น่ะ ก็คือ คนมีอารมณ์ขันแบบนี้แหละ」
「・・・เรื่องอารมณ์ขันก็ไม่เห็นจะเป็นเรื่องใหม่ตรงไหนเลยนี่คะ
สิ่งสำคัญก็คือการตั้งใจทำงานหรือไม่ต่างหาก ฉันขอตัวนะคะ」
แล้วมินามิก็แยกกลับไป
มินามิตอนนี้กำลังนอนกลิ้งอยู่บนเตียงในห้อง
「เป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรหร่กันนะ
ที่เวลาเปิดหนังสือทำนายดวง แล้วฉันจะเลือกดูดวงเรื่องงานก่อนอันดับแรก
ทั้งๆที่ความจริงแล้วเรื่องความรัก
ควรจะมาก่อนไม่ใช่เหรอ・・・。」
มินามิส่งเมลเป็นข้อความว่า『ไว้พรุ่งนี้จะโทร.ไปใหม่นะคะ』ไปให้นากาซาว่าคนรัก
「วันเวลาที่คบกับเขามาก็ 4 ปีแล้วสินะ
เมื่อก่อนก็ออกจะหวานกันขนาดนั้น
แต่ว่าตอนนี้・・・
เฮ้อ กินดีกว่า เพื่องานวันพรุ่งนี้」
ตอนนี้ยูยะมาอยู่ที่ทะเลแล้ว เพราะเพื่อนของเขาเอารถไปรับถึงบ้านน่ะเอง
ยูยะกำลังนั่งคุยกับเพื่อนเขาที่ชายหาดหลังเล่นเซิร์ฟเสร็จ
「เฮ้อ ที่ 14 แล้วเหรอเนี่ยー
ไบท์ที่ทำอยู่ตอนเนี้ย เป็นงานที่ 14 แล้วー
อื้อม หรือว่าได้เวลาหางานใหม่แล้วน้า ไบท์ที่ 15
โอ๊ย ตื่นเต้นบอกไม่ถูกー
ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็อากาศดีรึไงนะ？
นี่นาย หลับไปแล้วรึไงห๊า ดูคลื่นสิ
โอ๊ยเจ็บ！！」
「อื้อม จริงๆแล้วฉันก็เหมือนกัน」
「ถ้างั้น คราวนี้ไม่คิดจะย้ายไปอยู่ที่อื่นดูมั่งเหรอ
โอกินาว่าอะไรแบบนี้ก็ดีนะ」
「ฉันจะไปสมัครงานบ้าง」
「ฮาวายก็ดีน้า
จะได้ไปแข่งวิ่งมาราธอนโฮโนลูลูไง、
เอ เอ๊ะ อะไรนะ นายจะไปสมัครงานเหรอ！？」
「อื้อ ก็บริษัทเล็กๆของเพื่อนพ่อน่ะ
แต่นะ จริงๆก็น่ารำคาญเหมือนกัน
ต้องคอยไปฟังชาวบ้านเค้าสั่งโน่นนี่ แล้วเราล่ะเป็นอะไรก็พูดไม่ได้
แต่ ยังไงก็อยากได้เงินเดือน มันสำคัญนี่ นั่นแหละปัญหา」
ยูยะได้ยินดังนั้น ก็หยุดคิดไปพักนึง เพราะตกใจกับการตัดสินใจของเพื่อน・・・。
ยูยะกลับมาแล้ว เพราะเพ่อนมาส่งที่หน้าบ้านคุณอิมะโอกะ
และก็ทะเลาะกันหน้าประตูซักพัก สุดท้ายก็อนุญาตให้เข้าไปจนได้・・。
วันถัดมา
อิมะโอกะก็บอกกับยูยะว่าต้องให้ยูยะย้ายออกไปได้แล้วภายในวันนี้
「ภายในวันนี้！？ไม่ได้หรอกครับ！
ผมน่ะ เดี๋ยวก็ออกไปเซิร์ฟมั่งล่ะ！แถมเงินค่าเช่าก็ใช่ว่าจะมี！」
「ทางนี้ก็คงต้องเซย์โนเหมือนกันน่ะนะ
ฉันน่ะ ไม่เอาด้วยหรอก ให้มาอยู่กับคนอื่นน่ะ」
ขณะนั้นเองยูยะก็ไปสังเกตุสิ่งหนึ่งเข้า
นาฬิกาที่เห็นที่บ้านอิมะโอกะเมื่อคืน ทำไมถึงไปอยู่ที่แขนของโยโกะ แผนกประชาสัมพันธ์ซะได้！
「・・・・・อ้อ・・・เกี่ยวข้องกันแบบนี้น่ะเอง・・・。」
「เฮ้ย อย่าไปบอกใครนะ」
「อ่าว แล้วของตอบแทนล่ะ！？」
「เวลคัม！」แล้วทั้งสองคนก็เชคแฮนด์กัน！
ตอนนี้เองพวกของมินามิก็กำลังคุยกับคนจากบริษัทประกันถึงเรื่องการทำโฆษณาตัวใหม่อยู่ และยุยะก้เอากาแฟเข้ามาเสิร์ฟ
「นี่ๆๆนายน่ะ・・・
คุณแม่เคยทำบริษัทประกันใช่มั้ย
แล้วเวลาเชื้อเชิญลูกค้าอ่ะ ไม่มีคำอะไรพิฆาตลูกค้ามั่งหรอ？」
「เอ่อคือ มาพูดกระทันหันแบบนี้・・・。」
「ไปถามเค้า แล้วไบท์คุงจะรู้หรอ」
ยูยะได้ยินซากุรางิพูดดังนั้นก็รู้สึกฉุนขึ้นมาทันที
2006.07.11(火)
サプリ episode1
『เวลาแห่งความรัก、15 วินาที』
ปี2006 โตเกียว
「ไม่ว่าจะนอนนานเท่าไหร่、ก็ขอให้ตื่นได้แบบใจคิด、
วันที่ตื่นขึ้นมาแล้วก็ใส่สูทไปทำงาน ก็ย้ำซ้ำไปซ้ำมา・・・
สิ่งที่อยู่ในความทรงจำ、มีแต่จอมอนิเตอร์รอบตัวทั้ง 4 ด้าน
ยิ่งคิดอยากจะหนีออกไปรีแลกซ์มากแค่ไหน
ฉัน、ฟูจิอิ มินามิ、ก็ควรจะ...
・・・เหนื่อยบ้างนี่นา・・・」
ฟูจิอิ มินามิ（อิโต้ มิซากิ） ที่กำลังครึ่งหลับครึ่งตื่นอยู่ในรถไฟเพราะการทำงานที่ต้องมาเช้ามากกกก..แต่แล้วจู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือข้างตัวก็ดังขึ้น เมื่อมองแล้วก็พบว่าไม่มีผู้เป็นเจ้าของโทรศัพท์นั่งอยู่ตรงนั้นเลย หรือจะบอกอีกอย่างก็คือ เค้าลืมเอาไว้น่ะเอง...
หลังจากที่เธอรับโทรศัพท์ เสียงผู้ชายจากโทรศัพท์สาธารณะก็ดังขึ้น
2006.07.10(月)
DUET 2006/08
KAZUYA━((○･v･爻･v･●))━YUICHI
คาเมะ: ฉันกับนากามารุเนี่ย จริงๆแล้วเราก็เล่นด้วยกันบ่อยๆนะ เคยมาเล่นที่บ้านฉันด้วยนี่เนอะ
นากามารุ: อื้อ ทั้งซื้อของด้วยกัน ทั้งไปคาราโอเกะด้วยกัน ฉันคิดว่าเมื่อ 4 ปีก่อนเป็นจุดพีคของการ ”เล่น” เลยก็ว่าได้ล่ะมั้ง
คาเมะ: ใช่แหละ ถึงขนาดเคยไปเล่นที่บ้านของเพื่อนของนากามารุยังมีเลยเนอะ ทำอะไรหลายอย่างจริง ๆ
นากามารุ: จริงด้วยยย แล้วก็เคยมาถึงหน้าบ้านฉันเลยนะนายน่ะ！！！（555+ ยูขำอ่ะ จะพูดเพื่อ - - สรุปคือมันจะบอกว่าคาเมะไม่เคยเข้ามาในบ้านมันเรอะ）
คาเมะ: อ้าว ก็ไปส่งนี่นา！ (หัวเราะ) ไอ้ไปส่งน่ะยังไม่เท่าไหร่หรอก แต่ตอนขากลับนี่สิ จำได้เลยว่าเป็นครั้งแรกที่เคยขับรถคนเดียว....ตอนนั้นนะกลัวมากเลยอ่า
นากามารุ: อ้อ จริงด้วย！！ตอนที่คาเมะได้ใบขับขี่อ่ะ คนแรกที่นั่งข้างคนขับคือฉันนี่นา！！！(หัวเราะ)
คาเมะ: อือ คนแรกที่นั่งข้างคนขับคือนากามารุนั่นแหละ แต่นะ เศร้าอ่ะ ทำไมต้องเป็นนายด้วยเนี่ย.... (หัวเราะ)
นากามารุ: ดีออก！！เป็นฉันเลยผิดหวังรึงาย(หัวเราะ) เปลี่ยนเรื่องดีกว่า ตอนไปทัวร์คอนเสิร์ตคราวนี้เราก็ไปกินข้าวกัน 2 คนด้วยนี่เนอะ แล้วก่อนนั้นอ่ะเราก็ไปกินสุกี้กับทางุจิกัน 3 คนด้วย ร้านนั้นอ่ะ อร่อยมากเลยอ่ะ ฉันก็เลยบอกนายว่า งั้นคราวหน้าฉันจะพาไปกินร้านสุกี้อร่อยๆที่ฉันรู้จัก แล้วก็พาไปมา แล้วมันก็อร่อยมใช่ม้า
คาเมะ: อื้..............อม
นากามารุ: อร่อยใช่มั้ยล่ะ！！
คาเมะ: คือจริงๆแล้วคงจะอร่อยแหละ แต่ว่านากามารุสั่งอาหารห่วยมากเลยอ่ะ มากินสุกี้ทั้งทีแต่เล่นสั่งผักมาก่อนเป็นกองเลยอ่ะ แล้วพอกินแล้วก็อิ่มมากๆ จำได้เลยว่าสุดท้ายก็ไม่ได้ใส่เส้นอุด้งลงไปด้วยซ้ำ จริงๆแล้วกับหม้อไฟนี่เนี่ยมันต้องอุด้งไม่ใช่เหรอ！
นากามารุ: อ่า นั่นฉันผิดเองแหละ แต่ว่านะ สุดท้ายแล้ว วันนั้น ฉันก็รับฟังปัญหาของคาเมะนาชิทุกอย่างให้แล้วไง！！(เอ๊ยย ปัญหาอะไรอ่ะ กับอ้วนรึเปล่า...ฮ่าๆ)(หัวเราะ)
คาเมะ: แต่ว่าฉันจ่ายเงินอ่ะ (หัวเราะ)
นากามารุ: เฮ้ย เดี๋ยว！พูดยังงั้นแล้ว ฉันก็อิมเมจแย่หมดสิ พูดให้มันถูกๆหน่อยว่าความจริงแล้วนายน่ะแพ้เป่ายิ้งชุบต่างหาก
คาเมะ: จะว่าไป พวกเราอะไรๆก็เป่ายิ้งชุบทุกทีเลยนะ แต่ฉันก็แพ้จริงๆแหละ เวลายังงั้นเนี่ยคนที่มีเงินมักจะแพ้เน้อ...
นากามารุ: .....เอ่อ ฟังดูยังไงๆอยู่แฮะ นายนี่！！(หัวเราะ)
คาเมะ: ไม่ใช่ไม่ใช่ ก็วันนั้น ตอนนั้นน่ะ ดูเหมือนว่าฉันจะพกเงินมาเยอะไง วันไหนที่นากามารุเอามาเยอะส่วนมากนายก็จะแพ้ไม่ใช่เรอะ....
นากามารุ: เอ้อ พอแล้ว อย่าพูดมากไปกว่านี้เลย！(หัวเราะ) เออ ฉันนึกอะไรออกแล้ว ก่อนหน้านี้ที่ไปบ้านนายอ่ะ ทำเรื่องโหดร้ายกับฉันไว้นะ
คาเมะ: อ่า..เรื่องนั้น่ะเอง ขอโทษนะ ตอนที่เราไปกินข้าวกัน 2 คนแล้วตอนขากลับเพื่อนฉันโทร.มาปรึกษาปัญหาใหญ่มาก ฉันก็เลยวางสายจากเขาไม่ได้จริงๆ....
นากามารุ: รู้ป่าวว่าฉันอ่ะ นั่งเล่นเกมบอล เตะฟรีคิกอยู่นั่นอ่ะตั้ง 4 ชม.อ่ะ！！ (หัวเราะ)แล้วก็เพราะการนั้นเองทำให้ฉันกลายเป็นเซียนเกมนั้นไปเลยจนถึงวันนี้.. (หัวเราะ) อื้อม แล้วก็หลังจากนั้นก็ไปกินราเมงกับครอบครัวนายมา แล้วหลังจากนั้นค่อยไปเล่นเกมเบสบอล แต่ตอนนั้นคาเมะนาชิก็เล่นด้วยอ่ะนะ (หัวเราะ) แต่ฉันแพ้ราบคาบเลย เฮ้อ สรุป ไม่มีความทรงจำดีดีซักอย่าง (หัวเราะ)
คาเมะ: นากามารุเป็นประเภทที่ว่าไม่ว่าจะคบกับใครก็คุยกะเขาอย่างสนุกสนานนี่นะ พออยู่ด้วยกันแล้วก็สบายใจ ฉันน่ะเป็นพวกที่ถ้าไม่ชวนแล้วล่ะก็ฉันก็จะไม่ไป เพราะงั้นแล้วนายก็ชวนฉันมั่งแล้วกัน เวลาไหนก็ได้น่ะ
นากามารุ: งั้นต่อไปอยากไปไหนล่ะ สวนสนุกเอามั้ย
คาเมะ: กลายเป็นเรื่องอะไรไปแล้วหว่าเนี่ย แต่ว่าผู้ชายไปกัน 2 คนเนี่ย..ไม่เหงาเหรอ
นากามารุ: งั้นจะให้ชวนอุเอดะไปด้วยมะ！？
คาเมะ: อื้อม.. นี่มันกลายเป็นหมายถึงว่า ถ้าผู้ชายไปกัน 3 คนสิถึงจะดีแล้วนะ ผิดประเด็นรึเปล่า (หัวเราะ) จริงๆแล้วหัวข้อคราวนี้คือฤดูร้อนนะ แต่ถ้าเป็นฤดูร้อนล่ะก็..คงไปจริงๆมะได้แล้วล่ะ
นากามารุ: อื้อม นั่นสินะ นายมีถ่ายละครนี่นา
คาเมะ: ใช่แล้ว เพราะงั้นนะ ก่อนจะเริ่มถ่ายละครฉันก็เลยไปเดินช้อปปิ้งมาคนเดียว ซื้อเสื้อมา3ตัว แล้วก็กระเป๋า...แล้วก็อย่างอื่น เยอะแยะ ฉันนะ ก่อนจะเล่นละครทีไรต้องซื้อกระเป๋าใหม่ทุกที ไม่ได้หมายความว่าสนองความต้องการอะไรนะ แต่ว่าฉันแค่อยากเปลี่ยนอะไรใหม่ๆ แล้วตอนถ่ายละครก็จะใช้ใบนั้นแหละ ตลอดเลย
นากามารุ: อ๋อ ใช่ที่วั&#